Tweeëntwintigtwaalf.nl

Het leven van een student gaat tóch niet altijd over rozen. Dat is wat ik afgelopen week helaas heb moeten concluderen. Behalve het feit dat er de constante druk is van de te halen punten en het afstuderen als een soort van zwaard van Damocles boven het hoofd kan hangen¹, blijken de taferelen op de studentenadministratie van een universiteit soms nog complexer dan die bij de afdeling burgerzaken in een gemeentehuis.

Halverwege de zomer van het afgelopen jaar kreeg ik, net als ieder jaar, een mailtje van de studentenadministratie dat het weer tijd was voor de verlenging van mijn inschrijving aan de VU en het invullen van de bijbehorende machtiging voor het betalen van het collegegeld. Op dat moment had ik nog de stille hoop dat ik wel vóór 1 september zou afstuderen, maar zo halverwege augustus realiseerde ik me dat dát niet zou lukken en ben ik toch maar aan dat herinschrijven begonnen. Dat is opzich niet zo’n lastige procedure, je klikt op een link, logt in, controleert je gegevens en klikt op ‘verleng de inschrijving’. Vervolgens moet er betaalt worden, dat gaat met een soortgelijke procedure, alleen moet je vervolgens een briefje printen, er een handtekening onder zetten en het document naar de studentenadministratie sturen. Mijn inschrijving was geregeld...

Vorige week kreeg ik echter een brief van de VU. Geachte mevrouw Meijne, helaas hebben wij u niet kunnen inschrijven voor de doctoraal opleiding bewegingswetenschappen. Het eventueel betaalde inschrijfgeld wordt teruggestort. Voor het inschrijven voor de Ba/Ma kunt u zich tot de studentenadministratie van uw faculteit wenden. De dag daarna ontving ik een bewijs van inschrijving.

Niet ingeschreven staan bij de universiteit kan desastreuze gevolgen voor de studiefinanciering, de OV-kaart en de hoogte van de studieschuld hebben. Dus toog ik afgelopen dinsdag naar mijn faculteit met de vraag wat te doen. Daar was men bijzonder vriendelijk. De doctoraalstudie was per 1 september opgeheven. Ik moest dus overstappen naar de Ba/Ma structuur en de examencommissie moest dat goedkeuren. Intussen kon ik me wel gewoon als bachelor inschrijven. Ik kreeg een prachtige brief voor de centrale studentenadministratie.

Na een uur wachten bij diezelfde centrale administratie was één en ander wel te regelen. Ik werd heringeschreven en de betaling zou in orde moeten zijn, ik had immers al een machtigingsformulier opgestuurd. ‘Stuur voor de zekerheid nog een mailtje waarin je vraagt of het goed zit met de betaling,’ adviseerde men mij. Zo gezegd zo gedaan. Vanochtend ontving ik tot mijn grote verdriet een mail met daarin enkel de volgende tekst: ‘Wij hebben geen machtigingsformulier ontvangen.’

Ik heb toen eens heel hard op mijn bureau gemept (wees niet bang, hij staat nog) en ben maar weer naar de VU getogen. Na ruim een uur wachten mocht ik de situatie uitleggen aan een stotterende meneer. Hij tikte mijn studentnummer in, legde uit dat de betaling moest worden omgezet en tikte een notitie voor het opperhoofd studentenadministratie. Het wordt vandaag of anders morgen in orde gebracht.

Waarom, oh waarom kan dit nu niet geregeld worden zonder dat ik mijn tijd kom verdoen in het benauwde hok van de studentenadministratie? Waarom stuur ik nog mailtjes aan dit soort mensen? Uiteindelijk moet je er toch altijd persoonlijk op toezien dat het goed gaat. Welcome in real life, zouden de niet-studenten onder ons zeggen. Ik ga nu maar eens kijken of ik in een recordtijd mijn bachelor én master kan gaan halen.

---

¹⁾ Zo'n beetje overal waar ik kom wordt mij gevraagd of ik al afgestudeerd ben.