Tweeëntwintigtwaalf.nl

Met een x-aantal biertjes op, en een ‘big smile’ op mijn gezicht, zit ik hier om kwart over 1 ‘s nachts het wedstrijdverslag te schrijven. De voortekenen voor deze wedstrijd waren niet om warm van te worden. We hadden in Stramproy niet alleen dik verloren; we moesten het vandaag ook nog doen zonder belangrijke ‘starters’ Sophie (blessure), Hanneke (vakantie) en Sarah (ziek). De overige 7 Dames konden dus flink aan de bak. In Boston noemen ze het “Celtic Pride”. In Eindhoven noemen we het Tantalus’ Trots! Het zal wel aan de kleur liggen…

We begonnen sterk. De verdedigende strategie op hun lange Center, die ons de vorige wedstrijd de das om deed met 27 punten, werkte uitstekend. Door solide zone, en “double-teaming”, werd ze gedwongen om uit te passen voor een schot. Zelf kwam ze er tot het 3e kwart niet echt aan te pas. De rest van het Team deed het niet veel beter; en doordat Sheila werkelijk ‘on fire’ was in het 1e kwart (4 driepunters!), stonden we mooi voor met 18-9. Het 2e kwart belandden we in onze dip, en dit was er een van groot formaat. Aanvallend was het een zooitje; vooral door erg slordige passing. We scoorde maar 5 punten. Toch sloten we de 1e helft af met 23-19.

De 2e helft werd het spannend. We begonnen wederom sterk, en stonden na 5 minuten 13 punten voor. Helaas gingen we daarna weer domme dingen doen, en lieten de bezoekers terug in de wedstrijd komen door slappe verdediging, waarbij hun Center een aantal belangrijke scores liet aantekenen. Van de voorsprong was niets meer over, maar een pluspunt voor ons was dat hun Center in de laatste aanval een 5e fout kreeg.

Ik besloot het 4e kwart naar man-to-man te gaan, door wat meer tempo in de wedstrijd te krijgen, maar had hier weer mijn bedenkingen bij toen er onder het bord te veel ruimte kwam. Een kleine achterstand was het gevolg. Toch maar terug naar zone, en meteen een press er boven op. Dit pakte meteen goed uit, we hadden een aantal ‘steals’ waar scores uit kwamen, en stonden weer gelijk. Met nog 3 minuten op de klok was het “crunchtime”.

We bleven zeer cool. Eerst zette Charity ons op voorsprong met een mooi schot uit de hoek; een aanval later was het de beurt aan Connie, die op dezelfde plek het netje trof. Vervolgens maakte Irma haar ‘inside-move’, en doordat Aeternitas in de laatste minuut (met een hoop lawaai van het thuispubliek) 2 vrije worpen miste, stonden we met nog 24 seconde te gaan, met balbezit, 2 punten voor… Time out.

Ik koos ervoor om niet alles uit te dribbelen. 1 slechte pass (en we hebben er nogal wat gegeven vandaag) kan immers een snelle lay-up betekenen, en een verlenging wilde ik na vorige week echt niet spelen. Mijn boodschap aan de Dames was om de bal ver boven de driepuntlijn te dribbelen of  passen totdat de verdediging naar boven kwam, en dan te ‘driven’ voor een makkelijke score. Het werd exact uitgespeeld zoals gepland, en Sheila vond Charity mooi onder het bord voor de verlossing… 53-49.

De laatste 8 seconde tikten weg, en de pot was binnen. Jihaa! Mijn complimenten Dames, we hebben karakter getoond vandaag. Een fantastische overwinning! Hanneke, maak je geen zorgen, Sheila maakte er ‘maar’ 7. Overigens heeft ook cameraman Rob zijn uiterste best gedaan om onze dommigheden vast te leggen op film, dus dat word lachen als we de wedstrijd terug gaan zien.