Tweeëntwintigtwaalf.nl

Of je nu een goeie of een slechte wedstrijd speelt, van een onsympathieke tegenstander verdien je altijd om te winnen! Dat was vandaag het geval. We speelden erg slecht. Verdedigend was het wel beter dan vorige week, maar aanvallend maakten we heel veel fouten. De passing was onze grootste kwelling. Turnover na turnover koste ons heel was kansen om uit te lopen naar een veilige voorsprong.

We begonnen erg traag. De aanval, die laat werd ingezet, verliep erg stroef omdat we weinig beweging hadden. En alhoewel er veel ruimte was onder het bord, kwamen we er moeilijk doorheen. Rede daarvoor was niet alleen de zeer forse dame uit Maastricht, maar ook omdat we niet gemakkelijk een fout meekregen van de eenzame scheidsrechter. Onze tegenstanders zijn vrijwel altijd lomper dan wij, en als er dan niet consequent gefloten word, zijn we altijd in het nadeel.

Maargoed, we bleven gaan! De driepunters vielen niet echt, de schotjes rond de ‘bucket’ des te beter. Vooral Sarah was lekker op schot, en Irma kwam er zo nu en dan langs bij die “wegversperring”. De laatste paar minuten gaven we echter weer een hoop slechte passes, en daar wist Kimbria van te profiteren. We gingen de rust in met 27-25.

De 2e helft was het stuivertje wisselen. Ook nu lieten we de kans liggen om verder uit te lopen, maar ook de tegenstanders konden niet doordrukken. De switch naar man-to-man zorgde echter wel voor betere rebounding. Het kwam aan op de laatste minuut.

Waar wij tijdens de wedstrijd stomme dingen deden, was het nu de beurt aan Kimbria. In die laatste minuut maakten ze 3 domme fouten op Hanneke, en die schoot haar vrije worpen er zeer koelbloedig in (5 uit 6). Ook Sheila had een zeer belangrijke rebound; zij scoorde Hanneke’s enige gemiste vrije worp er direct bovenop.

Zo ontsnapten we aan een nederlaag: 52-54

Wederom een “thriller” dus, maar deze keer bleven we er cool onder. Gelukkig, ik had niet van die beukers willen verliezen. Koester de blauwe plekken ladies!